Σε μια νέα εποχή του θυμού στο συλλογικό και πολιτικό πεδίο, που βιώνουν οι κοινωνίες μας την τελευταία κυρίως δεκαετία, η ζωγραφική του Νίκου Καναρέλη αναμετριέται με το πιο αρχαϊκό ίσως ανθρώπινο πάθος, αλλά και την πλούσια διακειμενικότητα, εικαστική και λογοτεχνική, του οργισμένου 20ού αιώνα που την διαπερνά. Ο θυμός κατοικεί το εικονιζόμενο γυναικείο σώμα. Μέσα από την συσσώρευση των διαφορετικών του εκφάνσεων, αντηχεί το δικό του βουβό Ουρλιαχτό που αναδύεται από μεγάλο βάθος.
Ο ζωγράφος δεν αποκαλύπτει την πηγή των αλλεπάλληλων θυμικών εκρήξεων του ίδιου προσώπου. Ο θυμός, η σκοτεινή, ηθικά απαγορευμένη πλευρά των συναισθημάτων, εμφανίζεται στην εικαστική του σύλληψη ως μια αινιγματική κατάσταση της ύπαρξης θολή, ρευστή, ταραγμένη, εκτός ορίων, που πασχίζει να ακουστεί. Η εμμονική επαναληπτική διαδικασία της εξωτερίκευσης του προσδίδει ένα χαρακτήρα απελευθερωτικό. Το ένοχο πάθος βγαίνει από την κλειστή επικράτεια του προσωπικού, γίνεται λόγος. Το δικαίωμα μας στο θυμό υπόσχεται την επιστροφή στον εαυτό και τον κοινωνικό χώρο.

Άννα Καφέτση
Διευθύντρια του annexM