Στιγμιότυπο Μάκης Φάρος

Η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει γύψινα καλούπια δεκαεννέα γραμμάτων και δύο σημείων στίξης, που μας επιτρέπουν να υλοποιήσουμε σε πηλό ένα τετράστιχο ποίημα του Fernando Pessoa. Το ποίημα, που προέρχεται από τη συλλογή Άλλα Ποιήματα , αναφέρεται στην αδυναμία του να ανήκεις σε μια γη, στο συναίσθημα μιας πολιτικής και μελαγχολικής εξορίας. Μια αφαίρεση του ανθρώπου από την πραγματικότητα. Ο Pessoa υπογράφει με το ψευδώνυμο Alberto Caeiro, όνομα φανταστικού συγγραφέα.
Τα καλούπια παρουσιάζονται ως δυνατότητα να υπάρξουν αυτοί οι στίχοι, να υπάρξει οποιαδήποτε ποίηση. Ο λόγος εδώ αναπαρίσταται μέσω εκείνου που τον περιέχει. Στο εύθραυστο πλαίσιο του καλουπιού, το οποίο προσπάθησα να προστατεύσω αφού ο γύψος στεγνώνοντας τρίφτηκε, έσπασε, μετατράπηκε σε απολίθωμα, οι προσθήκες από κερί υποστηρίζουν τη δυνατότητα αυτή του λόγου να γεννιέται και να απελευθερώνεται μέσω της ίδιας του της εμφάνισης. Τα καλούπια ετούτα αντιπροσωπεύουν ταυτόχρονα τη δυνατότητα πολλαπλασιασμού του λόγου, ενώ μας προειδοποιούν για την απουσία του ή την ενδεχόμενη εξαφάνισή του. Έτσι καθώς γίνονται απολιθώματα γραμμάτων, μεταμορφώνονται σε μια γλυπτική γενεαλογία του λόγου. Του λόγου που έλειπε, και λείπει ακόμη, στην εξόριστη ταυτότητα.
Τέλος, η μελαγχολία μας διαθέτει και χρώμα, το μπλε, το γαλάζιο του ουρανού, το γαλάζιο των ονείρων μας. Η βιβλιοθήκη κρύβει λοιπόν αυτές τις στιγμές, αυτές τις ανάσες, όταν το βλέμμα στέκεται για να θαυμάσει τις αποχρώσεις του γαλάζιου – ένα παράθυρο. Το ξύλο δρυός εδώ προέρχεται από γαλλικά δάση.
Thu Van Tran

«Μου μίλησαν για ανθρώπους, για την ανθρωπότητα.
Αλλά δεν έχω δει ποτέ ούτε ανθρώπους ούτε την ανθρωπότητα.
Έχω δει διάφορους ανθρώπους, εκπληκτικά ανόμοιους,
Να τους χωρίζει ένας απάνθρωπος χώρος.»
Alberto Caeiro

Του Βαν Τραν

Notre Mélancolie, 2017

Ξύλο, γύψος, κερί

Ευγενική παραχώρηση της καλλιτέχνιδας και της γκαλερί Meessen De Clercq, Βρυξέλλες

1 2